3c. Pennenstreek van pastoor…

ALLERZIELEN

In het afgelopen jaar hebben weer velen van ons afscheid moeten nemen van een geliefd familielid, goede vriend of vriendin. En bij ieder afscheid hoort rouw. Ik voel met u mee en weet wat het is. Op 31 januari jl. heb ik heel plotseling afscheid moeten nemen van mijn allerliefste mama. Niet gemakkelijk, zo mag u gerust weten! Want rouwen is geen gestroomlijnd proces dat bepaalde fases doorloopt en daarna afgelopen is. Het is een proces van vallen en opstaan. Je zet drie stappen vooruit en weer twee terug. Het is een proces waar geen einde aan lijkt te komen.

Want vóór en ná het overlijden van iemand van wie je houdt: het is een enorm verschil! Die lege plek aan tafel, dat ontbrekende doodgewone praatje iedere dag. Iedere dag heb je gezorgd, iedere dag je dierbare man of vrouw bezocht in het verpleeghuis, zo vanzelfsprekend en zo vertrouwd, en dat hoeft opeens niet meer. Je moeder bij wie je altijd kon binnenvallen, je vader die zo’n rustpunt voor je was.

Met Allerzielen gedenken wij al die mensen die zo’n belangrijke plaats in ons leven hebben gehad. Die ons leven zo de moeite waard maakten. Wij willen al deze mensen eren en bedanken en hun naam blijven noemen als een dierbaar en kostbaar deel van ons leven. Allerzielen is ook een uitnodiging om verder te gaan. Wonden genezen niet als wij ons opsluiten. Wonden genezen als wij onze handen openen voor elkaar, bij elkaar willen zijn, al is het zwijgend, de pijn en het verdriet bij elkaar willen aanvoelen.

Ook het geloof kan voor veel mensen een krachtige rol spelen in het rouwproces. Een woord dat warm aanvoelt, een hand op de rug die je een duwtje geeft. Het kunnen tekenen zijn dat God je niet in de steek laat. Een kaars bij Maria, een gebedsintentie, de stilte bij het graf. Het kunnen kostbare momenten zijn om niet te stikken in je verdriet. Wat ik u en mijzelf dan ook vooral toewens zijn: momenten van hoop en vertrouwen op betere tijden! Zoals Paul van Loo het zo mooi bezingt in één van zijn bekendste liedjes: ’t is nog noëts, nog noëts zoë donker geweës, of ’t weëd ummer waal wer leeg …..

Een hartelijke groet van uw pastoor,

Freek Jongen

Lees meer

Prioriteiten

Het is in onze tijd heel belangrijk om prioriteiten te stellen. Veel mensen hebben het erg druk, er komt veel op hen af, er wordt vaak veel gevraagd, er zijn allerlei verwachtingen. En dan moet je duidelijke keuzes maken. Welk e-mailtje moet direct beantwoord worden, en welk mailtje kan gerust nog even wachten? Iedere situatie in het leven vraagt om andere prioriteiten. Als je ernstig ziek bent, stel je andere prioriteiten dan wanneer je kerngezond bent. Als iemand die je heel dierbaar is komt te overlijden, dan voel je wel aan dat al het andere ineens vervaagt en onbelangrijk is.

 Op zo’n moment is het zonneklaar voor je waar je de prioriteiten moet leggen.

Onze samenleving kwam de afgelopen weken van het coronaslot. Alles komt eindelijk weer op gang en we mogen gelukkig ook weer op vakantie. Voor menigeen zal het leven weer als vanouds doordenderen in de hoogste versnelling, vaak zonder veel reflectie en bezinning en in illusie van de leukigheid: zolang we maar genieten, laten we al het andere waaien!

In het afgelopen jaar heeft de coronapandemie ons allen geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het menselijk leven. Morgen kan het zomaar anders zijn! Ik hoop vooral dat het effect van de coronacrisis mag zijn, dat we meer en bewuster over ons leven gaan nadenken. Wat willen we nu écht met ons leven? Wat is werkelijk belangrijk voor mij? Waar liggen mijn prioriteiten? Is dat die verre vliegreis, òf die dure auto? Maatschappelijke status en een groot aantal volgers op social media? Of toch eerder in vrede en in een goede verstandhouding samenleven met je geliefden, familie en vrienden?

Een goede vuistregel en leidraad om de juiste prioriteiten te stellen in het leven, is om je telkens af te vragen: Hoe belangrijk zal dit nu werkelijk voor mij zijn in het uur van mijn dood? Wat heb ik nodig om straks in vrede te kunnen sterven? Jezus Christus heeft ons laten zien dat het dan vooral aankomt op geloof, hoop en liefde. Meer dan de moeite waard om daar werk van te maken. Je kiest daarmee immers niet alleen voor duurzaamheid, maar zelfs voor eeuwigheid!

Ik wens u allen een hele fijne zomervakantie. Een tijd van rust en bezinning. Een tijd ook om de juiste prioriteiten te stellen, in het belang van uzelf en in het belang van de mensen met wie u het leven deelt!

U allen groetend,

Pastoor Freek Jongen

Lees meer

Nu we er toch zijn …..

Een aantal jaren geleden draaide op de Nederlandse televisie het bekende programma Nu we er toch zijn. De verslaggever gaat in de uitzending met een camerateam de straat op om de gastvrijheid van Nederland te testen. Hij belt bij willekeurige mensen aan en vraagt of hij even binnen mag komen. Bij de één vraagt hij om een kopje koffie, bij de ander om een boterham en bij het laatste adres vraagt hij zelfs of hij mag blijven slapen. Het viel mij telkens weer op hoeveel mensen bereid waren om spontaan mee te werken.

 Ze zwaaiden de deur wijd open en de verslaggever en zijn mensen mochten binnenkomen. Het waren vaak spontane ontmoetingen, waarbij mensen vaak dingen zeiden om eens goed over na te denken.

In de afgelopen jaren heb ik als pastoor in onze parochies al heel wat levensgeschiedenissen van mensen te horen gekregen. Hun vreugde. Maar ook hun zorgen. Hun verdriet. Om de kinderen. Om een verloren echtgenoot. Een ongeneeslijke ziekte. Problemen op het werk. Of vragen die ze bij het geloof hebben. Stuk voor stuk bijzondere ontmoetingen. Gewone mensen die, tussen twee slokken koffie door, heel diepzinnige dingen konden zeggen. Net als de verslaggever van het programma Nu we er toch zijn, voel ik mij in onze parochies op heel veel plaatsen zeer welkom!

Over enkele weken gaan we weer Kerstmis vieren. Hopelijk kunnen we u dan op het geboortefeest van Jezus weer gastvrij verwelkomen in onze kerkgebouwen. Niet zoals afgelopen jaar. Toen we in een lockdown zaten en op Kerstavond de deuren van het kerkgebouw zelfs gesloten bleven. Een hele bizarre Stille Nacht!

Veel belangrijker is eigenlijk de vraag: Hoe welkom is God eigenlijk in mijn leven? In de bloei van je leven, wanneer alles meezit, denken we vaak God niet nodig te hebben. Maar juist op momenten van tegenslag, ziekte en dood, als veel opgebouwde zekerheden dreigen weg te vallen, is God dikwijls onze enige houvast en steun. Weet dan dat u bij God altijd welkom bent. Zijn deur is nooit op slot, maar staat altijd op een kier. U kunt naar binnen, wanneer u wilt.

   

Pastoor Freek Jongen

Lees meer

 

Ridder Wim

In 2001 neemt koempel Wim Schoenmaekers het initiatief om maandelijks een Koempelmis te houden waarin overleden mijnwerkers speciaal worden herdacht. Het zijn ruim 1500 koempels die tussen 1899 en 1974 in de Limburgse mijnen om het leven kwamen. In iedere Koempelmis staat een andere mijn centraal. In de parochiekerk van De Vrank in Heerlen vindt in 2001 de eerste Koempelmis plaats. Na het sluiten van de kerk in De Vrank vinden de koempels vanaf januari 2016 in de Petrus en Pauluskerk in Schaesberg een nieuwe locatie voor hun maandelijkse

 Koempelmis. Als parochie zijn wij heel blij en trots om hieraan te mogen meewerken. Een waardig eerbetoon aan de overleden koempels en hun nabestaanden, maar ook om hiermee de herinnering aan het mijnverleden in deze regio levend te houden. Koempel Wim heeft tot op de dag van vandaag nog steeds een belangrijk aandeel in de organisatie van de Koempelmissen.

Op 15 augustus jl. vierden we in de Petrus en Pauluskerk in Schaesberg het 20- jarig jubileum van de Koempelmissen. Het werd een hele sfeervolle en mooie viering, bijgewoond door vele oud-koempels, parochianen en burgemeesters en wethouders van de diverse gemeentebesturen in de regio. Aan het einde van de viering vond er een fraai eerbetoon plaats aan de 80-jarige Wim Schoenmaekers. Locoburgemeester Martin de Beer van de gemeente Heerlen benoemde uitgebreid de vele verdiensten van Wim Schoenmaekers voor de Koempelmissen en de mijnbouw in verleden en heden. Koempel Wim kreeg uiteindelijk als blijk van waardering voor dit alles de versierselen opgespeld die horen bij de benoeming tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Een hoge onderscheiding. Het gros van de lintjes betreft immers een benoeming tot lid!

Ridder Wim, van harte proficiat! Geniet van deze welverdiende hulde! Wij hopen nog vele Koempelmissen samen met jou en de andere koempels te mogen organiseren!

Graag wil ik nog iedereen bedanken die heeft meegeholpen aan deze bijzondere viering en aan het gezellig samenzijn na afloop! Het was zeer geslaagd en het deed goed om in coronatijd weer eens samen iets te mogen vieren!

Voor u allen alle goeds en Glück Auf!

Pastoor Freek Jongen

Lees meer

Wel de bal, maar niet de man …..

Als groot voetballiefhebber heb ik al heel wat wedstrijden gezien op tv en in het stadion. Bovendien heb ik in mijn jeugd ook zelf menig voetbalwedstrijdje gespeeld. Een van de eerste dingen die we leerden bij de pupillen was om altijd de bal te spelen en niet de man. Nooit met een gestrekt been op de tegenstander ingaan. De schade die je daarmee kunt aanrichten, is vaak niet te overzien.

Nu wordt vaak gezegd dat profvoetballers een voorbeeldfunctie hebben. Wat je op het voetbalveld ziet, zie je ook vaak terugkomen in de

samenleving. En daarmee bedoel ik zeker niet alleen de moderne kapsels van onze huidige generatie voetbalsterren, die bij menigeen navolging vinden. Maar ook de manier van omgaan met elkaar. Het was al bekend dat in de social media mensen elkaar vaak respectloos en genadeloos onderuit halen. Maar ook in menig politiek debat, of het nu is in de Tweede Kamer, het Provinciehuis of de raadszaal van het gemeentehuis, wordt steeds vaker keihard op de man gespeeld en worden de bal en het doel uit het oog verloren. Men vliegt er met een gestrekt been in. Met snoeiharde bewoordingen en respectloze vergelijkingen probeert men de ander zoveel mogelijk te beschadigen, zodat de betreffende persoon buiten spel komt te staan en zo snel mogelijk gewisseld moet worden. De poppetjes zijn belangrijker geworden dan de inhoud!

Begrijp mij niet verkeerd. Dingen die niet goed gaan moeten aangepakt worden en personen die grote fouten maken moeten op de blaren zitten. Maar zijn we in de huidige afrekencultuur nog wel voldoende genadig en barmhartig voor elkaar? Geven we iemand nog een volgende kans? Krijgt de ander nog de mogelijkheid om het vertrouwen terug te winnen? Aan oppositievoerders en criticasters hebben we doorgaans geen gebrek, constructieve verbinders zijn daarentegen zeldzamer!

Juist in onze tijd, waarin op social media en in het politieke debat, praten het steeds meer aflegt tegen roepen, argumenteren tegen schreeuwen, moeten wij een baken zijn van correctheid en goede omgangsvormen door te verbinden in plaats van afstand te scheppen, door op te bouwen in plaats van af te breken. Niet voor niets spreekt paus Franciscus zo vaak over barmhartigheid in de omgang met elkaar: meer nadenken, minder oordelen en eerder vergeven! Oftewel invoetbaltermen: wel de bal spelen, maar niet de man! Het voetbalspel wordt er leuker door en ons samenleven aangenamer!!

U allen groetend,

Pastoor Freek Jongen

Lees meer